De machtsverhoudingen in het Midden-Oosten veranderen in snel tempo en Israël verliest steeds meer steun voor zijn opstelling tegenover de Palestijnen. Hoe de politieke werkelijkheid ook veranderd, Nederland wil het niet zien. Het debat wordt meteen gekaapt door bewegingen die zich inzetten voor Israël en de uitkomst is meestal voorspelbaar. Anti-Israël is al snel anti-semiet. Dit overkwam ook Thomas van der Dunk toen hij dit voorjaar in Haarlem de Arondeuslezing wilde uitspreken. Tegenlicht onderzoekt met hem hoe in Nederland het denken over Israël wordt gemanipuleerd door een machtig samenspel van politiek, geloof en propaganda.

Samen met Van der Dunk kijken de programmamakers van Tegenlicht naar de handel en wandel van de Israëllobby in Nederland. De publicist en cultuurhistoricus verafschuwt de kritiekloze houding. Met oud-diplomaten Petra Stienen, Willem Beelaerts van Blokland en historicus Ilan Pappe duidt hij een aantal recente kwesties. Waarom werd de ontwikkelingsorganisatie ICCO door Minister Rosenthal vorig jaar zo hardhandig op de vingers getikt? Wie zat er achter de verstoring van de jaarlijkse Kristalnachtherdenking in Amsterdam? En waarom staat Israël als enig land genoemd in de buitenlandparagraaf van het regeerakkoord? Slechts een paar voorbeelden van het geraffineerde spel dat de pleitbezorgers voor Israël spelen.

Update: De fractie van de PvdA blijft bij haar standpunt dat het onverdoofd slachten van dieren verboden zou moeten worden. Prima!

De documentaire verhaalt over de 25000 Nederlanders die zich in de oorlog bij de Waffen-SS aansloten. Zes daarvan doen hier hun verhaal.

Vooral het verhaal van Klaas uit 1921 is ontluisterend. Klaas had al een lange carrière bij onze oosterburen voor hij zich bij de Waffen-SS aansloot. Zo werd hij in 1936 lid van de Jeugdstorm en stapte hij in 1940 over naar de NSB, voor hij in 1943 begon bij de Waffen-SS. Klaas heeft nog steeds niet zo veel op met Joden: …In Duitsland was het perfect…Ik verdiende veel geld…Hitler was een geweldige Kerel…Die heb een goudmijn van Duitsland gemaakt…Als ik toevallig zag dat er een Jood in elkaar werd getrapt, dan stond ik er bij en sloeg ik hem ook in elkaar…Zo werkte dat dan…Daar kan je niks aan veranderen…Ik zeg maar zo, weg is weg en laat ze niet terugkomme, want je krijgt er alleen maar last mee…Zo werkt dat….

De verschrikkelijke haat en domheid… het zou een waarschuwing moeten zijn voor de tegenwoordige tijd.

Zie de uitzending hieronder.

In Zwarte Soldaten komen zes van hen voor het eerst aan het woord. Op onverbloemde, schokkende en confronterende wijze vertellen ze over hun keuze voor de SS, over hun ervaringen aan het front en over de aantrekkingskracht van het nationaal-socialisme. Sommigen van hen worstelen met de keuzes die ze indertijd gemaakt hebben, anderen zijn nog steeds overtuigd van de juistheid van hun racistische en antisemitische opvattingen.

Een aantal van hun opmerkingen:

“Ik zeg maar zo: laat ze niet terugkomen, want je krijgt er alleen maar last van. Zo werkt dat”
“Ik had een ploertendoder en die had ik met een riempje zo lekker om mijn hand en dan konden ze hem niet afpakken. Dus dan kregen ze klappen op hun arm en dan konden ze hun arm niet meer optillen. En dan was het gauw gebeurd. En dan kregen ze een paar klappen met die ploertendoder in hun nek en dan gingen ze plat. Ja, want ja, die joden moesten er toch uit, hiero.”

De uitzending is maandagavond om 22.50 uur op Nederland 2.

“Geert is wat stil de laatste tijd. Hij komt niet meer aan het woord. Hij heeft niks te zeggen. In de rechtszaak steelt Bram Moszkowicz tegenwoordig de show – met redelijk fatale gevolgen. En in de PVV is het Dion Graus waar iedereen op afstormt. Gekke Graus, het vijfde wiel aan de dierenambulance, geestelijk leider van de animal cops, heeft momenteel de PVV in zijn macht. Hij kan haar maken of breken. En Dion kennende, zou dat wel eens het laatste kunnen worden…”

Lees het hier.

Alles wat hem was verteld was fout. Het eerste doel van Israël was meer land, geen vrede: “Dat is altijd hun primaire doel geweest, vrede was daaraan ondergeschikt.”

De reden hierachter was eenvoudig, hij werd gedreven door “de oerangst van veel Joden wereldwijd; de angst voor een nieuwe holocaust.” Dit zou mogelijk de basis kunnen zijn van zijn identiteitsbesef: “Ik zag mezelf meer als Jood dan als Amerikaan … Ik voelde dat Israël de uitgekozen plaats was waar Joden heen konden gaan als ze ooit opnieuw zouden worden vervolgd.”

Opmerkelijke uitspraken:

“Als Joden naar de geschiedenis zouden kijken en niet naar de verhalen, dan zou hun angst verdwijnen.”

“Zij zouden zich realiseren dat de Palestijnen niet alleen menselijk zijn maar dat de Joden de Palestijnen hebben gedehumaniseerd via hun indoctrinatie.”

“Iedere afzonderlijke persoon die ik in de Westbank heb ontmoet zei dat het niet over Joden of Moslims gaat, het gaat over mensen, het is een mensenrechtenkwestie.”

“Als de Israëliërs eerlijk zouden zijn dan zouden zij zeggen dat als de Palestijnen gewoon gaan liggen en doen wat wij ze opdragen, dan zal er vrede zijn en misschien geven we hen 8 tot 10 procent van Palestina.”

“Breakthrough: Transforming Fear into Compassion” is de titel van een nieuw boek over het Israëlisch-Palestijnse conflict, geschreven door Richard Forer.

Tussen 15 juli 1942 en 13 september 1944 (dus tot vlak vóór het begin van de spoorwegstaking) werden door de Nederlandse spoorwegen met 93 extra treinen meer dan 100.000 joden naar Westerbork vervoerd. Vanuit Westerbork zorgden de NS ook voor een stipte dienstregeling naar de vernietigingskampen in Auschwitz en Sobibor. De transporten liepen zo gesmeerd dat Adolf Eichmann het een genot voor het oog noemde.

Oud NS-directeur G.F.H. Gieberger, die via een illegale zender in contact stond met de ballingenregering in Londen, heeft in 1953 tegenover de Parlementaire Enquêtecommissie onder ede verklaard dat hij herhaaldelijk aan Londen heeft gevraagd wat er in verband met de deportaties van de joden gedaan moest worden: “Londen antwoordde: Niets! Doorgaan!”.
(Parlementaire Enquêtecommissie Regeringsbeleid 1940-1945, G.F.H. Giesberger.)

Zijn verklaring stond pas in 1955 in de Nederlandse dagbladen. Vreemd genoeg heeft dit destijds niet tot heftige reacties geleid en in de geschiedenisboeken wordt het tot op de dag van vandaag nog steeds verzwegen.

Lees hier meer hierover

Wilders nam eerder deze week al een voorschotje op de inhoud van Fitna 2. De PVV-voorman schreef in een bijdrage voor HP / De Tijd dat Mohammed waarschijnlijk een hersentumor had en dat de profeet daardoor dingen zag en hoorde die er niet waren. Mohammed was bovendien geen lieverdje volgens Wilders: “De historische Mohammed was de wrede leider van een roversbende uit Medina, die zonder scrupules plunderde, verkrachtte en moordde. De bronnen beschrijven orgieën van wreedheid waarbij honderden mensen werden gekeeld, handen en voeten werden afgehakt, ogen werden uitgestoken en hele stammen werden uitgeroeid.”

Wilders wil een publieke discussie wil over de profeet Mohammed. Dat openbare debat zou ertoe moeten leiden dat moslims de Islam vaarwel zeggen. De première van Fitna 2 staat gepland voor volgend jaar.

Lees verder het opiniestuk van Mohamed Rabbae, voorzitter van het Landelijk Beraad Marokkanen, waarin duidelijk wordt wat de geheime agenda van Geert Wilders inhoudt:

Niemand hoeft te twijfelen aan mijn respect voor joodse medeburgers.

In een interview op 19 maart j.l heb ik, tijdens een landelijke demonstratie tegen racisme en discriminatie, gesteld dat “Wilders een racist is in dienst van Israël”. Hierop volgden verschillende reacties, variërend van schreeuwerige tot zakelijke en zelfs begrijpende reacties. De blaffende  en agressieve reacties maken geen indruk en verdienen geen ander antwoord dan het bekende spreekwoord: “de honden blaffen maar de karavaan trekt verder”.

Respect
Ik heb meer respect voor de verontwaardigde reacties van joodse vrienden (ook vanuit Israël), collega”s en onbekende joodse burgers die zich geraakt voelden door mijn uitspraak. Hier en daar vielen zelfs de termen “joods complot” en “anti- semitisme”. Dit, hoewel ik in mijn verhaal nergens de term jood heb gehanteerd, laat staan de kwalificatie “joods complot”. Hoewel ik het daar niet mee eens ben, begrijp hun gevoelens. De trauma’s als gevolg van de moderne geschiedenis van het Joodse volk zijn zo dramatisch en alom aanwezig dat ik hun gevoelens heb te respecteren. Om mijn positie tegenover de joodse medeburgers in Nederland te markeren, is het niet overbodig om die hier alsnog te schetsen:

Ik draag joden als medemensen een warm hart toe. Ik heb joodse familieleden, vrienden en werk graag samen ook met de joodse medeburgers in Nederland met wie ik een fundamenteel verschil van mening heb over de juiste oplossing in het Midden-Oosten. Ik ben een felle tegenstander van de bezettingspolitiek van Israël en zal, zolang deze bezetting voortduurt, mijn kritiek daarop niet staken. Maar tegelijkertijd zal ik als een van de eersten opstaan om Israël te verdedigen als  het- onverhoopt- in zijn voortbestaan bedreigd zou worden. Vanwege de existentiële betekenis van het land voor de Joden.

Politiek
Als ik problemen heb met Israel dan is het puur op het politieke vlak. En als ik Israel zeg dan bedoel ik daarmee de politieke machthebbers,niet de bevolking. Er zijn in Israel moedige joden die de mensenrechten van de Palestijnen beter en principiëler verdedigen dan alle Arabische staatshoofden, inclusief Mahmoud Abbas, de Palestijnse president.

Terug nu maar mijn interview. Sinds de laatste verkiezingen in Israel wordt de politieke koers aldaar duidelijk bepaald door rechts en extreem-rechts; Netanjahu en Lieberman. De eerste doet alles om de totstandkoming van een Palestijnse staat te saboteren en  de tweede wilde zelf een atoombom op Gaza  gooien en de Palestijnse gevangenen in de Rode Zee dumpen. In de Knesset zit een andere bondgenoot van Lieberman: de extreem-rechtse Aryeh Eldad van de nationale Unie. De oplossing voor het conflict met de Palestiijnen hebben de  aanhangers van  Eldad vaak op hun  demonstratieborden verwoord:”kill the Arabs”.  Lieberman en Aryeh Eldad bezetten  dezelfde hoek van het politieke spectrum, namelijk extreem-rechts.

Het is dit politieke Israël dat thans bepalend is voor de beeldvorming van het  land. Het is met dit politieke Israel dat Wilders zich identificeert. Lieberman en Eldad zijn bondgenoten en “vrienden “ van Wilders.

De cruciale vraag is dan: in hoeverre is Wilders in dienst van dit politieke Israël.

Dienaar
In de Palestijnse kwestie is hij meer dan de dienaar van rechts en extreem -rechts. Zo ziet hij de deportatie van twee miljoen Palestijnen naar Jordanië als de enige oplossing voor het Palestijns-Israëlische conflict. Een etnische zuivering dus.  Van deze vrienden heeft hij ook de techniek geleerd om alle problemen te “islamiseren”. Door deze goocheltruc verdwijnen de maatschappelijke, sociale en politieke oorzaken van conflicten en wordt alles teruggebracht tot godsdienstige tegenstellingen.

Deze werkwijze gebruikt hij te pas en te onpas. Elke Marokkaanse jongen die in fout gaat is een foute moslim fundamentalist. Dat die jongen de moskee nooit van binnenuit heeft gezien is niet van belang, want het gaat hem om de boodschap. Alleen toen hij inzag  dat het discrimineren op grond van religie in Nederland strafbaar is, vluchtte hij naar een nieuwe verdwijntruc: de islam is een ideologie!

Het is bekend dat zijn islam bashing als politieke strategie geïnspireerd is door zijn extreem- rechtse vrienden in Israël. Hij integreert Israël volledig in zijn hetze tegen de islam en de moslims in Nederland. Hij ziet Israël als de eerste verdedigingslinie van het westen tegen de islam. Volgens hem kunnen de Nederlandse ouders ”rustig slapen omdat de ouders in Israël wakker blijven” tegenover de islam. Deze integratie is compleet wanneer hij stelt:”We zijn Israël en Israël is ons”.

Wilders heeft ook het optreden van het Israëlische leger tegen demonstrerende Palestijnse jongeren in Nederland geïmporteerd voor zijn aanpak van de Marokkaanse jongeren in Nederland: schieten op de knie, deportatie, administratief arrest, etc. In een interview met de Wereldomroep in Juli 2008, verklaarde hij dat hij, voor het maken van zijn tweede film Fitna, steun krijgt van zijn vrienden in Israël. Deze film gaat volgens hem over Israël en de islam. Ik ga ervan uit dat deze film niet bedoeld is om de moslims in Nederland te beschermen, maar juist om die aan te vallen. Deze film zal, net als de eerste Fitna, volledig passen in bovengenoemde strategie van de islam bashing en het islamiseren van de context van de Turkse en Marokkaanse burgers in Nederland. Dit pas op zijn beurt goed in de strategie van extreem- rechtse in Israël. Dat zijn vrienden de aanwezigheid van de moslims  in Nederland als een blok aan hun been zien, is duidelijk af te leiden uit het volgende.

Delegatie
Vorig jaar heeft de Vereniging van Nederlandse Gemeenten (VNG) geweigerd om een delegatie van burgemeesters uit Israël te ontvangen omdat in deze delegatie ook een Israëlische burgemeester uit het bezette gebied opgenomen was. Dat Wilders vragen hierover stelde was tot daar aan toe. Maar zeer opmerkelijk en verwerpelijk was de volgende uitspraak van Aryeh Eldad in het blad Haaretz  dat “ de kwestie moet gezien worden als een Nederlandse overgave aan de Arabieren, die weer symptoom is van de Nederlandse overgave aan de islamitische minderheid die langzaam maar zeker groeit”( NRC 20 september 2010). Dit, terwijl deze hele zaak volledig voorbij ging aan de aandacht van de moslims in Nederland, laat staan dat ze zich daarover druk maakten. Deze  uitspraak maakt duidelijk dat ook extreem- rechts in Israël kennelijk last heeft van de aanwezigheid van de Arabieren en moslims in Nederland. Wilders is kennelijk niet alleen voor zichzelf bezig in Nederland maar ook voor de belangen van extreem- rechts in Israël.

In die zin is hij een instrument van extreem- rechts, niet van heel politiek Israël.

Er zijn politici in Israël ,met name van de Arbeiderspartij, die op geen enkele manier geassocieerd willen worden met hem. Met Wilders als vriend heb je geen  vijand nodig, is hun mening. Ook de Nederlandse journalist Hans Knoop vindt dat het niet in het belang van Israël is om  te investeren in extreem- rechts in Europa en Amerika. Dat is schadelijk voor de internationale positie van Israël ( site Joods Actueel). Hij adviseert Israël om te investeren in het politieke centrum. De joodse gemeenschap heeft Wilders ook door. Volgens een onderzoek van het het instituut voor het Joods- Maatschappelijk Werk stemmen slechts 2% voor Wilders.

Onderscheid
Het zou te veel eer voor Wilders zijn en tevens onjuist om te stellen dat Wilders een instrument is van heel Israël. Die indruk ontstond doordat ik in mijn interview niet steeds dat onderscheid maakte. Dat heb ik wel in het begin gezegd maar het kwam niet naar voren in het interview. Het spijt me dat ik daardoor joodse medeburgers heb geraakt. Hiernaast wil ik wijzen op een andere fenomeen dat ook voor verwarring zorgt. Op dit moment bepaalt de politieke extreem –rechtse formatie het politieke gezicht van Israël, ondanks de aanwezigheid van andere politieke stromingen. Het kabinet Rutte is niet mijn kabinet. Maar in het Europa en het buitenland heeft men het over Nederland elke keer dat dit kabinet wat zegt of doet. Ook als miljoenen Nederlanders het daar niet mee eens zijn. Dit argument voer ik aan voor meer begrip van mijn bovengenoemde uitspraak. Niet om via een omweg mijn gelijk te halen.

Dat is niet mijn aard. Mijn respect voor de gevoelens van de Joodse vrienden en medeburgers blijft volledig overeind.