Deze aantallen betekenen een ”dramatische” toename ten opzichte van voorgaande jaren.

Dit stelt de humanitair coördinator van de VN voor de bezette Palestijnse gebieden, Maxwell Gaylard, in een vrijdag uitgebracht rapport. ”Het huidige beleid van sloop veroorzaakt menselijk leed op grote schaal en moet eindigen”, aldus de Australische diplomaat. Zie hier de factsheets.

Eerder deze week nog werden 52 mensen, onder wie 29 kinderen, uit hun huis gezet in Anata vlakbij Jeruzalem. Israëlische militairen arriveerden midden in de nacht met bulldozers en verdreven de bewoners. De huizen van de Arabieren werden volledig vernield.

Israël zegt dat het alleen maar Palestijnse huizen sloopt die zonder vergunning zijn gebouwd. Palestijnen klagen dat het vrijwel onmogelijk is een bouwvergunning te krijgen van de Joodse staat, vooral in Oost-Jeruzalem.

De haast van Israël om Palestijnse huizen te slopen heeft alles te maken met het zoveel mogelijk bezet gebied te annexeren voordat er eindelijk eens gesproken kan gaan worden over de grenzen van een Palestijnse staat. Volgens Israël zou de illegale muur als grens moeten dienen, de illegale nederzettingen behouden moeten blijven en Jeruzalem volledig Israëlisch moeten zijn. Daarmee wordt nog eens tien procent van de Westelijke Jordaanoever ingepikt.

Op de plattegrond hierboven is duidelijk te zien hoeveel land door Israël in bezit is genomen en kan niet vaak genoeg worden getoond. (opklikken voor groot)

Uri Rosenthal kan tevreden zijn…

Minister van Buitenlandse Zaken Uri Rosenthal (VVD) heeft ervoor gezorgd dat begin deze week een kritische EU-verklaring over Israël is aangepast.

Dat meldt NRC Handelsblad donderdag op basis van bronnen in Brussel en in andere Europese hoofdsteden.

Nederland wilde niet dat in de tekst een verwijzing stond naar een rapport van de diplomatieke vertegenwoordiging van de EU in Israël.

Dat rapport oordeelt kritisch over het beleid van Israël in de bezette gebieden. Volgens de EU-diplomaten in Israël is de tweestatenoplossing verder weg dan ooit door de komst van joodse kolonisten.

In de verklaring die EU-ministers van buitenlandse zaken maandag overeenkwamen, staat dat er vorig jaar ‘verontrustende ontwikkelingen op de grond’ waren, maar dat de EU onverminderd vasthoudt aan een tweestatenoplossing. Deze passage was eerder scherper, maar daar stak Rosenthal een stokje voor.

De minister zou het rapport intern willen houden om het vredesproces niet te schaden. Nederland zou, gesteund door Italië, hebben gezegd dat het ‘nu niet het moment is om kritiek te hebben op Israël’.

In september blokkeerde Rosenthal ook al een EU-verklaring over het Midden-Oosten. Deze zou niet evenwichtig en te kritisch richting Israël zijn geweest.

En dus kan Israël gewoon voortgaan met de annexatie van de Westelijke Jordaanoever, het economisch afknijpen van Gaza. Misschien wordt het eens tijd voor een referendum in Nederland om te zien in hoeverre deze minister met zijn houding ten opzichte van Israël de Nederlandse bevolking vertegenwoordigt. Eén ding is wel duidelijk; Geert Wilders blaast de loftrompet met deze minister…

Overigens is in deze zaak het beeld van Nederland in het buitenland ook niet bijster positief: Diplomaten en ambtenaren in NRC: ‘Uri Rosenthal is een lousy minister‘

Update: GroenLinks wil uitleg en beschuldigt minister Uri Rosenthal van Buitenlandse Zaken ervan dat hij de Tweede Kamer verkeerd heeft geïnformeerd over zijn standpunt over Israël. ”Rosenthal heeft niet alleen EU-besluitvorming over Israël tegengehouden, maar ook Nederland verder geïsoleerd”, een spoeddebat over de kwestie is inmiddels aangevraagd.

Update 2: Ook de website Retecool wijdt op haar eigen satirische wijze een artikel aan de kwestie.

Update 3: Bij Abu Pessoptimist meer achtergronden bij dit artikel.

Update 4: Ook de famiie van de in Japan vastzittende Sea Shepherd activist is razend op Rosenthal en beschuldigt hem van uitspraken in het openbaar die gewoon niet waar zijn.

Lees hier verder.

Zo werd in de nacht van dinsdag op woensdag een leegstaande moskee in de Israëlische hoofdstad Jeruzalem aangevallen. De daders spoten met graffiti anti-islamitische teksten op de muren als ‘Mohammed is dood’ en ‘Mohammed is een zwijn’ en probeerden brand te stichten.
Aldus meldde een politiewoordvoerder woensdag. De daders zijn waarschijnlijk ultranationalistische Israëli’s.

In twee steden op de Westelijke Jordaanoever zijn auto’s van Palestijnen in vlammen opgegaan. Daarbij werden eveneens teksten in het Hebreeuws aangetroffen.

En vandaag werd een moskee met benzine overgoten en vervolgens in brand gestoken in de buurt van de stad Ramallah op de bezette Westelijke Jordaanoever. De daders spoten met graffiti in het Hebreeuws teksten op de muren van de moskee. Dat hebben de Palestijnse autoriteiten en het Israëlische leger laten weten. Vermoedelijk zitten ook hier Israëlische extremisten achter de aanslag, die hun aanvallen zien als vergelding voor het optreden van de Israëlische regering tegen joodse nederzettingen.

Op een muur van de moskee waren de woorden ‘Oorlog’ en ‘Mitzpe Yitzhar’ in rode verf te lezen. Mitzpe Yitzhar is een illegale nederzetting op de Westoever waar Israëlische veiligheidstroepen eerder vandaag twee gebouwen sloopten.

Geweld door joodse extremisten, dat in eerste instantie vooral plaatshad op de Westelijke Jordaanoever, komt de laatste tijd ook in Israël zelf voor. Onder andere Israëlische militaire bases, moskeeën, kerkhoven, boerderijen, auto’s en vaak ook Palestijnse burgers zijn doelwit geworden van het geweld.

Dat land gaat nog eens aan haar eigen haat ten onder…

Nasr Ibrahim Alean was een 23-jarige boer uit Beit Lahia. Op 3 November 2011 werd hij vermoord. Hij was bezig aardbeien te plukken in zijn veld toen hij in het been werd geschoten door het Israëlische leger. Hij riep zijn vriend van 22, Mohammed Aboe Helmeyyah, om hem te helpen. Mohammed probeerde hem in veiligheid te brengen, maar beiden werden gedood door een raket van een Apache-helikopter. Nasr is niet de eerste boer in Gaza die door het IDF is vermoord, en hij zal waarschijnlijk ook niet de laatste zijn.

Nasr werd vermoord terwijl hij aan het werk was in een veld dat op 500 meter afstand ligt van de grens. Buiten de “bufferzone” dus die de Israëli’s hebben opgelegd, en die in werkelijkheid een 300 meter wijde zone des doods is die Gaza omringt.

Dit is niet ongewoon; het risicogebied rond de grens reikt volgens de VN zover als één à twee kilometer. Nasr wist dat hij zijn leven riskeerde toen hij naar zijn werk ging, maar hij had geen andere keuze. Hij had het geld nodig om te trouwen, en arbeid op het land was het enige werk dat hij kon vinden. Gaza is in staat van beleg en de werkloosheid is alomtegenwoordig. Niet alleen zijn vele importgoederen verboden, maar de meeste exportgoederen eveneens.

We zaten in de rouwtent terwijl we spraken met de familie van Nasr, hun verhalen hoorden en hun foto’s van Nasser bekeken. Een neef liet ons een video zien terwijl zij het lichaam terughaalden. Er was een enorm gat in zijn hoofd. Ze vertelden ons dat Israël het Rode Kruis verbood om het lichaam onmiddellijk op te halen; het heeft een aantal uur gelegen, totdat de ambulances eindelijk kwamen. Te laat: Nasr was al dood. Mohammed was al dood. Ze vertellen ons nog ergere verhalen, over lichamen waarbij niemand toestemming kreeg ze op te halen, lichamen die het IDF liet wegrotten, en het eenieder verbood om ze op te eisen.

Nasrs broer zou over twee dagen gaan trouwen. Een van zijn tantes hoorde het verhaal terwijl ze haar wenkbrauwen liet epileren in voorbereiding op de trouwerij. Ze zegt over hem: “Hij zat niet in het verzet, hij probeerde gewoon nog wat te werken”, en vervolgt: “Ze willen zelfs niet dat we werken. Als we de VN niet hadden, weet ik niet wat we zouden moeten.”

Zijn oom vertelt ons hoe hij vroeger werkte in Israël. Hij werkte als chauffeur. Op een dag stapte een vrouw in met haar jonge kind. Ze schold hem uit waar haar kind bij was. Hij vraagt: “Hoe kunnen mensen die je uitschelden tegenover hun kinderen, hun kinderen leren over vrede?” Hij lijkt niet veel hoop te hebben.

Ze praten erover om naar mensenrechtenorganisaties te stappen en te klagen over de moord op Nasr, maar ze geloven niet echt dat die iets kunnen doen. Nasr had de moed echter niet opgegeven. Hij trok erop uit om aardbeien te plukken afgelopen donderdag, omdat hij wilde leven, omdat hij wilde trouwen en kinderen krijgen en een eigen huis bezitten.

Bron: Sargasso,nl

Israël heeft nooit bekend gemaakt dat het fout zat met die aanval. Het desbetreffende rapport is geheim gehouden, zo lees ik bij blogger Richard Silverstein (Tikun Olam). Silverstein kent Hebreeuws en volgt dit soort nieuws altijd goed. Hij haalt de militaire correspondent van Yediot Ahronot, Alex Fishman, aan die verslag doet van een bijeenkomst van een hoge Israëlische afgezant in Cairo met de leider van de Opperste Militaire Raad in Egypte, de (de facto Egyptische leider) maarschalk Tantawi.

Lees het gehele artikel hier.

De machtsverhoudingen in het Midden-Oosten veranderen in snel tempo en Israël verliest steeds meer steun voor zijn opstelling tegenover de Palestijnen. Hoe de politieke werkelijkheid ook veranderd, Nederland wil het niet zien. Het debat wordt meteen gekaapt door bewegingen die zich inzetten voor Israël en de uitkomst is meestal voorspelbaar. Anti-Israël is al snel anti-semiet. Dit overkwam ook Thomas van der Dunk toen hij dit voorjaar in Haarlem de Arondeuslezing wilde uitspreken. Tegenlicht onderzoekt met hem hoe in Nederland het denken over Israël wordt gemanipuleerd door een machtig samenspel van politiek, geloof en propaganda.

Samen met Van der Dunk kijken de programmamakers van Tegenlicht naar de handel en wandel van de Israëllobby in Nederland. De publicist en cultuurhistoricus verafschuwt de kritiekloze houding. Met oud-diplomaten Petra Stienen, Willem Beelaerts van Blokland en historicus Ilan Pappe duidt hij een aantal recente kwesties. Waarom werd de ontwikkelingsorganisatie ICCO door Minister Rosenthal vorig jaar zo hardhandig op de vingers getikt? Wie zat er achter de verstoring van de jaarlijkse Kristalnachtherdenking in Amsterdam? En waarom staat Israël als enig land genoemd in de buitenlandparagraaf van het regeerakkoord? Slechts een paar voorbeelden van het geraffineerde spel dat de pleitbezorgers voor Israël spelen.