De Amerikaanse VN-gezant Susan Rice noemde de handelwijze van Moskou en Peking ”schandalig”.

Met een verwijzing naar de Syrische president Bashar al-Assad beschuldigde Rice Rusland en China van ”,het beschermen van een laffe tiran”. De Britse minister van Buitenlandse Zaken William Hague zei dat Peking en Moskou de Syrische bevolking in de steek hebben gelaten. ”Het brute regime van Assad wordt zo aangemoedigd nog meer te moorden”, zei Hague.

Dat Rusland de resoluties telkens blokkeert heeft allerlei redenen, zoals wapenverkopen, maar de meest concrete reden is de marinebasis in Tartus. Ooit de plaats waar de grote middellandse zeevloot van de Sovjet Unie een thuishaven vond. Maar in deze jaren in toenemende mate van belang. Rusland wil ook weer macht krijgen in het Middellandse zeegebied en dat kan alleen met een vloot. En daar is Tartus essentieel voor.

Update: De VN-Veiligheidsraad heeft het Syrische regime een vrijbrief gegeven voor verder bloedvergieten. Dat heeft de Syrische Nationale Raad zondag laten weten.

Rusland blijft echter fel gekant tegen een VN-resolutie om de Syrische president Assad tot aftreden te dwingen. Vandaag zou de VN-Veiligheidsraad bijeen willen komen om te stemmen over de door westerse landen gesteunde resolutie.

Na overleg tussen de Russische minister van Buitenlandse Zaken Lavrov en de Amerikaanse minister Clinton leek ook Rusland voor de resolutie te gaan stemmen. Later zei Lavrov dat stemmen over de Syrië-resolutie “een schandaal” zou zijn.

Rusland en China, die vetorecht hebben binnen de raad, hebben eerdere sancties tegen Assad ook tegengehouden.

Als gevolg hiervan zijn circa 20 betogers vrijdagavond de Syrische ambassade in Berlijn binnengevallen. Ze richtten vernielingen aan het meubilair aan en schreven leuzen op de muren van het ambassadegebouw.

Het ziet er dus naar uit dat niemand de burgers in Syrië te hulp zal schieten en Assad ongehinderd met zijn massaslachtingen kan doorgaan. Maar het Syrische volk geeft niet op, en aan hen draag ik het onderstaand nummer op. Stronger!

Lyrics hieronder.

Stronger

The world that you travel
Walk as far as it goes
Don’t you ever forget
That you never know

So when you feel like
You have lost your way
Something will show you
Wich path to take

Because you’re stronger
(Stronger [4x])

Because you’re stronger
Stronger than yesterday
Stronger than what it will take
Stronger than what they say

The world that you travel
Walk as far as it goes
Don’t you ever forget
That you never know

So when you feel like
You have lost your way
Something will show you
Wich path to take

Because you’re stronger
Stronger than yesterday
Stronger than what it will take
Stronger than what they say
[4x]

Stronger than yesterday
Stronger than what I will take
Stronger than what they say, yeah
Because you’re stronger
Stronger than yesterday
Stronger than what it will take
Stronger than what they say, yeah

You’re stronger than yesterday

Because you’re stronger
Hey
Because you’re stronger
You [4x]
You know you’re stronger
Because you’re stronger
Hey

Like for Syria en stuur jou hartwens naar de mensen in Syrië.

Een celstraf van hoogstens 3 maanden voor een Amerikaanse marinier die betrokken was bij de dood van 24 Iraakse burgers in de stad Haditha is ”een belediging”. Dat hebben familieleden van de slachtoffers dinsdag laten weten.

”Dit is het waterdichte bewijs dat de Amerikanen de mensenrechten niet respecteren”, aldus een van de familieleden. Advocaat Khalid Salman zei dat hij de uitkomst eigenlijk niet gelooft.

”Dit is geen verkeersovertreding”, aldus de jurist die zelf ook een familielid verloor. Hij wil namens de familieleden naar de Amerikaanse civiele rechter stappen.

Marinier Frank Wuterich (31) erkende maandag tegenover een militaire rechtbank plichtsverzuim in de zaak. De sergeant gaf bevel snel en veel te schieten en nadien pas vragen te stellen. 24 burgers kwamen tijdens het bloedbad op 19 november 2005 om het leven.

In ruil voor zijn bekentenis zagen de militaire aanklagers af van vervolging voor veel zwaardere vergrijpen, zoals doodslag. Het leger erkent verantwoordelijk te zijn voor het beleid dat sergeant Wuterich tot zijn bevelvoering dreef.

Onder de slachtoffers in Haditha waren vrouwen en kinderen die van zeer korte afstand werden doodgeschoten. Enkele vrouwen en kinderen werden dood aangetroffen in een slaapkamer. Andere slachtoffers werden op straat gedood.

De mariniers koelden volgens getuigen hun woede op ongewapende burgers nadat een kameraad was omgekomen door een bermbom.

Wuterich zei maandag dat hij en zijn mannen zich niet schuldig hebben gemaakt aan oorlogsmisdaden. ”Zelfs met de beste bedoelingen kunnen gevechtsacties soms tragische gevolgen hebben”, aldus de marinier.

Wuterich dient nog steeds in het Amerikaanse leger. Mogelijk krijgt hij wel een lagere rang.

De slepende rechtszaak in de VS over Haditha wordt met Wuterichs bekentenis beschouwd als afgerond. Zeven andere mariniers uit Wuterichs eenheid zijn in de loop van de jaren vrijgepleit.

Het incident in Haditha wordt beschouwd als een van de zwarte bladzijden van de Amerikaanse aanwezigheid in Irak van 2003 tot eind 2011 en doet denken aan de massaslachting bij My Lai in Vietnam waar Amerikaanse troepen uit frustratie een heel dorp uitmoordden.

Lees hier een uitgebreid artikel over de slachting in Haditha.

Lees hier verder.

Nasr Ibrahim Alean was een 23-jarige boer uit Beit Lahia. Op 3 November 2011 werd hij vermoord. Hij was bezig aardbeien te plukken in zijn veld toen hij in het been werd geschoten door het Israëlische leger. Hij riep zijn vriend van 22, Mohammed Aboe Helmeyyah, om hem te helpen. Mohammed probeerde hem in veiligheid te brengen, maar beiden werden gedood door een raket van een Apache-helikopter. Nasr is niet de eerste boer in Gaza die door het IDF is vermoord, en hij zal waarschijnlijk ook niet de laatste zijn.

Nasr werd vermoord terwijl hij aan het werk was in een veld dat op 500 meter afstand ligt van de grens. Buiten de “bufferzone” dus die de Israëli’s hebben opgelegd, en die in werkelijkheid een 300 meter wijde zone des doods is die Gaza omringt.

Dit is niet ongewoon; het risicogebied rond de grens reikt volgens de VN zover als één à twee kilometer. Nasr wist dat hij zijn leven riskeerde toen hij naar zijn werk ging, maar hij had geen andere keuze. Hij had het geld nodig om te trouwen, en arbeid op het land was het enige werk dat hij kon vinden. Gaza is in staat van beleg en de werkloosheid is alomtegenwoordig. Niet alleen zijn vele importgoederen verboden, maar de meeste exportgoederen eveneens.

We zaten in de rouwtent terwijl we spraken met de familie van Nasr, hun verhalen hoorden en hun foto’s van Nasser bekeken. Een neef liet ons een video zien terwijl zij het lichaam terughaalden. Er was een enorm gat in zijn hoofd. Ze vertelden ons dat Israël het Rode Kruis verbood om het lichaam onmiddellijk op te halen; het heeft een aantal uur gelegen, totdat de ambulances eindelijk kwamen. Te laat: Nasr was al dood. Mohammed was al dood. Ze vertellen ons nog ergere verhalen, over lichamen waarbij niemand toestemming kreeg ze op te halen, lichamen die het IDF liet wegrotten, en het eenieder verbood om ze op te eisen.

Nasrs broer zou over twee dagen gaan trouwen. Een van zijn tantes hoorde het verhaal terwijl ze haar wenkbrauwen liet epileren in voorbereiding op de trouwerij. Ze zegt over hem: “Hij zat niet in het verzet, hij probeerde gewoon nog wat te werken”, en vervolgt: “Ze willen zelfs niet dat we werken. Als we de VN niet hadden, weet ik niet wat we zouden moeten.”

Zijn oom vertelt ons hoe hij vroeger werkte in Israël. Hij werkte als chauffeur. Op een dag stapte een vrouw in met haar jonge kind. Ze schold hem uit waar haar kind bij was. Hij vraagt: “Hoe kunnen mensen die je uitschelden tegenover hun kinderen, hun kinderen leren over vrede?” Hij lijkt niet veel hoop te hebben.

Ze praten erover om naar mensenrechtenorganisaties te stappen en te klagen over de moord op Nasr, maar ze geloven niet echt dat die iets kunnen doen. Nasr had de moed echter niet opgegeven. Hij trok erop uit om aardbeien te plukken afgelopen donderdag, omdat hij wilde leven, omdat hij wilde trouwen en kinderen krijgen en een eigen huis bezitten.

Bron: Sargasso,nl

Israël heeft nooit bekend gemaakt dat het fout zat met die aanval. Het desbetreffende rapport is geheim gehouden, zo lees ik bij blogger Richard Silverstein (Tikun Olam). Silverstein kent Hebreeuws en volgt dit soort nieuws altijd goed. Hij haalt de militaire correspondent van Yediot Ahronot, Alex Fishman, aan die verslag doet van een bijeenkomst van een hoge Israëlische afgezant in Cairo met de leider van de Opperste Militaire Raad in Egypte, de (de facto Egyptische leider) maarschalk Tantawi.

Lees het gehele artikel hier.

Gewoontegetrouw neemt Israël wraak door aanvallen uit te voeren op Gaza, ongeacht wie de aanslag heeft uitgevoerd of welke organisatie hiervoor verantwoordelijk is. Lydia de Leeuw blogt vanuit Gaza op haar website ‘A Second Glance’ over het leven in Gaza tijdens de strijd die de afgelopen dagen enkel lijkt te verhevigen.

“…Na te zijn gerustgesteld, geeft ze telefonisch een spoedcursus ‘wat te doen bij luchtaanvallen’: altijd ramen open en gordijnen dicht, zodat je minder kans hebt dat ze eruit klappen en het rondvliegende glas je verwondt. Wanneer je tv stoort, weet je dat een drone, apache of iets anders boven je in de lucht hangt. Tenslotte: altijd zorgen dat je je schoenen naast je bed hebt staan. Mocht je slaapkamer ineens vol met glas en/of puin liggen, dan hoef je er niet met je blote voeten doorheen. Ze vertelde het met een rust en routine die mij duidelijk maakten waar ze mee is opgegroeid. Deze routine doorliep ze waarschijnlijk al toen ze nog met poppen speelde…”

Lees het gehele artikel hier.