Like for Syria en stuur jou hartwens naar de mensen in Syrië.

Een zogeheten ‘brandende stier’ heeft zaterdagochtend op het stadsfestival in het Oost-Spaanse Navajas een man onder de voet gelopen.

De toegesnelde hulpdiensten slaagden er niet in het leven van de 45-jarige te redden.

De ‘toro embalado’, wiens hoorns naar oud gebruik met was waren ingesmeerd en in brand gestoken, was even tevoren in het stadje losgelaten.

Volgens de burgemeester van het stadje werd een struikelpartij, juist op het ogenblik dat de stier op hem afstormde, de man fataal.

Lees hier verder.

Zo werd in de nacht van dinsdag op woensdag een leegstaande moskee in de Israëlische hoofdstad Jeruzalem aangevallen. De daders spoten met graffiti anti-islamitische teksten op de muren als ‘Mohammed is dood’ en ‘Mohammed is een zwijn’ en probeerden brand te stichten.
Aldus meldde een politiewoordvoerder woensdag. De daders zijn waarschijnlijk ultranationalistische Israëli’s.

In twee steden op de Westelijke Jordaanoever zijn auto’s van Palestijnen in vlammen opgegaan. Daarbij werden eveneens teksten in het Hebreeuws aangetroffen.

En vandaag werd een moskee met benzine overgoten en vervolgens in brand gestoken in de buurt van de stad Ramallah op de bezette Westelijke Jordaanoever. De daders spoten met graffiti in het Hebreeuws teksten op de muren van de moskee. Dat hebben de Palestijnse autoriteiten en het Israëlische leger laten weten. Vermoedelijk zitten ook hier Israëlische extremisten achter de aanslag, die hun aanvallen zien als vergelding voor het optreden van de Israëlische regering tegen joodse nederzettingen.

Op een muur van de moskee waren de woorden ‘Oorlog’ en ‘Mitzpe Yitzhar’ in rode verf te lezen. Mitzpe Yitzhar is een illegale nederzetting op de Westoever waar Israëlische veiligheidstroepen eerder vandaag twee gebouwen sloopten.

Geweld door joodse extremisten, dat in eerste instantie vooral plaatshad op de Westelijke Jordaanoever, komt de laatste tijd ook in Israël zelf voor. Onder andere Israëlische militaire bases, moskeeën, kerkhoven, boerderijen, auto’s en vaak ook Palestijnse burgers zijn doelwit geworden van het geweld.

Dat land gaat nog eens aan haar eigen haat ten onder…

Om een idee te geven van de mentaliteit van de kolonisten in bezet gebied, kijk dan eens naar het onderstaand filmpje, opgenomen in Hebron. Je maag keert er van om…

Update: Israëlische kolonisten hebben afgelopen donderdag in het dorp Beit Omar in de buurt van Hebron auto’s in de brand gestoken en vernielingen gebracht aan huizen van Palestijnen. Op de muren in de omgeving van de auto’s waren teksten als “prijs kaart” en “dood aan de Arabieren” te lezen. De term “prijs kaart” verwijst doorgaans naar aanvallen van joodse kolonisten op Palestijnen of hun eigendommen in de bezette Westelijke Jordaanoever. In oktober werd een moskee in het noorden van Israël in brand gestoken en werden christelijke en islamitische begraafplaatsen vernield.

Update 2: Knalt die boemerang toch even keihard in het gezicht van de Zionisten!

Nasr Ibrahim Alean was een 23-jarige boer uit Beit Lahia. Op 3 November 2011 werd hij vermoord. Hij was bezig aardbeien te plukken in zijn veld toen hij in het been werd geschoten door het Israëlische leger. Hij riep zijn vriend van 22, Mohammed Aboe Helmeyyah, om hem te helpen. Mohammed probeerde hem in veiligheid te brengen, maar beiden werden gedood door een raket van een Apache-helikopter. Nasr is niet de eerste boer in Gaza die door het IDF is vermoord, en hij zal waarschijnlijk ook niet de laatste zijn.

Nasr werd vermoord terwijl hij aan het werk was in een veld dat op 500 meter afstand ligt van de grens. Buiten de “bufferzone” dus die de Israëli’s hebben opgelegd, en die in werkelijkheid een 300 meter wijde zone des doods is die Gaza omringt.

Dit is niet ongewoon; het risicogebied rond de grens reikt volgens de VN zover als één à twee kilometer. Nasr wist dat hij zijn leven riskeerde toen hij naar zijn werk ging, maar hij had geen andere keuze. Hij had het geld nodig om te trouwen, en arbeid op het land was het enige werk dat hij kon vinden. Gaza is in staat van beleg en de werkloosheid is alomtegenwoordig. Niet alleen zijn vele importgoederen verboden, maar de meeste exportgoederen eveneens.

We zaten in de rouwtent terwijl we spraken met de familie van Nasr, hun verhalen hoorden en hun foto’s van Nasser bekeken. Een neef liet ons een video zien terwijl zij het lichaam terughaalden. Er was een enorm gat in zijn hoofd. Ze vertelden ons dat Israël het Rode Kruis verbood om het lichaam onmiddellijk op te halen; het heeft een aantal uur gelegen, totdat de ambulances eindelijk kwamen. Te laat: Nasr was al dood. Mohammed was al dood. Ze vertellen ons nog ergere verhalen, over lichamen waarbij niemand toestemming kreeg ze op te halen, lichamen die het IDF liet wegrotten, en het eenieder verbood om ze op te eisen.

Nasrs broer zou over twee dagen gaan trouwen. Een van zijn tantes hoorde het verhaal terwijl ze haar wenkbrauwen liet epileren in voorbereiding op de trouwerij. Ze zegt over hem: “Hij zat niet in het verzet, hij probeerde gewoon nog wat te werken”, en vervolgt: “Ze willen zelfs niet dat we werken. Als we de VN niet hadden, weet ik niet wat we zouden moeten.”

Zijn oom vertelt ons hoe hij vroeger werkte in Israël. Hij werkte als chauffeur. Op een dag stapte een vrouw in met haar jonge kind. Ze schold hem uit waar haar kind bij was. Hij vraagt: “Hoe kunnen mensen die je uitschelden tegenover hun kinderen, hun kinderen leren over vrede?” Hij lijkt niet veel hoop te hebben.

Ze praten erover om naar mensenrechtenorganisaties te stappen en te klagen over de moord op Nasr, maar ze geloven niet echt dat die iets kunnen doen. Nasr had de moed echter niet opgegeven. Hij trok erop uit om aardbeien te plukken afgelopen donderdag, omdat hij wilde leven, omdat hij wilde trouwen en kinderen krijgen en een eigen huis bezitten.

Bron: Sargasso,nl

De eed van Hippocrates is een eed waarin artsen zichzelf verplichten bepaalde beroepsregels te zullen handhaven. De eed is opgesteld in het Oudgrieks en is vernoemd naar de Griekse arts Hippocrates, die omstreeks 400 v.Chr. zijn leerlingen van het Asklepieion op het eiland Kos deze belofte liet afleggen.

In het “gebed van de arts” van de Joodse arts Maimonides legt de arts zich dezelfde plicht op.

“Ik zweer/beloof dat ik de geneeskunst zo goed als ik kan zal uitoefenen ten dienste van mijn medemens. Ik zal zorgen voor zieken, gezondheid bevorderen en lijden verlichten. Ik stel het belang van de patiënt voorop en eerbiedig zijn opvattingen. Ik zal aan de patiënt geen schade doen. Ik luister en zal hem goed inlichten. Ik zal geheim houden wat mij is toevertrouwd. Ik zal de geneeskundige kennis van mijzelf en anderen bevorderen. Ik erken de grenzen van mijn mogelijkheden. Ik zal mij open en toetsbaar opstellen, en ik ken mijn verantwoordelijkheid voor de samenleving. Ik zal de beschikbaarheid en toegankelijkheid van de gezondheidszorg bevorderen. Ik maak geen misbruik van mijn medische kennis, ook niet onder druk. Ik zal zo het beroep van arts in ere houden. Zo waarlijk helpe mij God almachtig / Dat beloof ik.“

De machtsverhoudingen in het Midden-Oosten veranderen in snel tempo en Israël verliest steeds meer steun voor zijn opstelling tegenover de Palestijnen. Hoe de politieke werkelijkheid ook veranderd, Nederland wil het niet zien. Het debat wordt meteen gekaapt door bewegingen die zich inzetten voor Israël en de uitkomst is meestal voorspelbaar. Anti-Israël is al snel anti-semiet. Dit overkwam ook Thomas van der Dunk toen hij dit voorjaar in Haarlem de Arondeuslezing wilde uitspreken. Tegenlicht onderzoekt met hem hoe in Nederland het denken over Israël wordt gemanipuleerd door een machtig samenspel van politiek, geloof en propaganda.

Samen met Van der Dunk kijken de programmamakers van Tegenlicht naar de handel en wandel van de Israëllobby in Nederland. De publicist en cultuurhistoricus verafschuwt de kritiekloze houding. Met oud-diplomaten Petra Stienen, Willem Beelaerts van Blokland en historicus Ilan Pappe duidt hij een aantal recente kwesties. Waarom werd de ontwikkelingsorganisatie ICCO door Minister Rosenthal vorig jaar zo hardhandig op de vingers getikt? Wie zat er achter de verstoring van de jaarlijkse Kristalnachtherdenking in Amsterdam? En waarom staat Israël als enig land genoemd in de buitenlandparagraaf van het regeerakkoord? Slechts een paar voorbeelden van het geraffineerde spel dat de pleitbezorgers voor Israël spelen.